Ελεύθερο

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Άνοιξε την πόρτα και κοντοστάθηκε στο πεζούλι έξω από το σπίτι του. Με την άκρη του ματιού του έπιασε ένα λευκό λουλούδι στο απέναντι στενό να πασχίζει να ξεπροβάλλει από τα χόρτα.
       Είχε καιρό να δει λιακάδα, οπότε ατένιζε λίγο στο άπειρο, ακόμα και αν αυτό που έβλεπε ήταν αμαξοσειρές να κατευθύνονται με σταθερή ταχύτητα προς την ίδια κατεύθυνση, που οδηγούσε στο κέντρο της πόλης. Ήθελε απλά να "καθαρίσει" το κεφάλι του, με όποιον τρόπο και αν γινόταν αυτό.
       "Γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ καθαρά πια;", μονολόγησε. Ίσως γιατί πλέον δεν ήταν το ίδιο ξέγνοιαστος με τα 15 του. Είχε αρχίσει να αντιλαμβάνεται ότι άπαξ και έκανε κάποια μαλακία, αυτός που θα την πλήρωνε πλέον θα ήταν ο ίδιος και όχι κάποιος γονιός, κάποιος "προστάτης" του τέλος πάντων.
     Έβγαλε ένα τσιγάρο, το στερέωσε στα χείλη του και προχώρησε. Πέρασαν κοντά 2 λεπτά για να αντιληφθεί ότι έχει ένα τσιγάρο σβηστό στα χείλη του. Ίσως είχε απορροφηθεί τόσο πολύ από τις σκέψεις του, ίσως πάλι να ήταν άλλο ένα από τα περίεργα πειράματα που σκηνοθετούσε με το μυαλό του. Δεν είχε που να πάει, απλά προχωρούσε. Με την τσάντα στον ώμο, με 2-3 τετράδια, τα γυαλιά του και ένα στυλό. Ίσα-ίσα για να μην είναι άδεια. Δεν ήταν αδιάφορος μαθητής, απεναντίας. Απλά τρίτη λυκείου, έδινε βάση μόνο στα 5-6 μαθήματα που χρειάζονταν. "Στ αρχίδια μου αν θεωρούμε τεχνοκράτης ή δεν ξέρω εγώ τι .Τα υπόλοιπα μαθήματα τα σιχαίνομαι, οπότε και δεν τα διαβάζω."    
      Κάπως έτσι ήταν η κοσμοθεωρία του γενικότερα. Όσο μπορούμε να θεωρήσουμε ότι ένας δεκαοχτάχρονος έχει κοσμοθεωρία. Κάνε κάτι μόνο άμα μπορείς να έχεις κέρδος από αυτό. Αλλιώς δεν έχεις κίνητρο για να το κάνεις, οπότε και δεν θα το κάνεις καλά. Επομένως, πολύ δαπάνη έργου, για μηδαμινό αποτέλεσμα. Γενικότερα, παρ όλο που ήταν πολύ συναισθηματικός, η φιλοσοφία που είχε αναπτύξει είχε καθαρά ορθολογιστικούς άξονες.
      Είχε φτάσει στην διασταύρωση πριν το παρκάκι που άραζε συνήθως μόνος του ή με καμιά κοπελιά άμα τύχαινε. Αυτή την φορά μόνος του όμως. Ήταν στην φάση που δεν ήξερε ούτε ο ίδιος τι ήθελε. Ένιωθε "σαν γκόμενα" όπως χαρακτήριζε ο ίδιος τον εαυτό του και τους άλλους όποτε περιέπλεκαν εξαιρετικά τα πράγματα. Αλλά δεν ήταν αυτό που τον προβλημάτιζε. Παρ όλο που η καθημερινότητα του ήταν γεμάτη και τα συναισθήματα του πολύ πιο έντονα από κάθε άλλη φορά, κάτι τον πλήγωνε, κάτι του γεννούσε έντονα την επιθυμία να πέσει στα γόνατα και να κλαίει. 
    Ενδεχομένως, να ήταν και αυτό στα πλαίσια της έντονης συναισθηματικής φόρτισης που τον διακατείχε. Ίσως πάλι να τα είχε κάνει τόσο σκατά μέσα στο κεφάλι του που πλέον να μην αντέχει άλλο. Το μυαλό του ήταν πάντα ακατάστατο, αλλά πάντα ήξερε που είναι κάθε τι. Κάπως σαν το δωμάτιο του. Με την διαφορά ότι εκεί κάποια στιγμή ένα κακό χέρι το συγύριζε. Κανείς δεν κατάφερε να συγυρίσει το μυαλό του όμως. Γενικότερα, ελάχιστοι τον είχαν επηρεάσει. Και λόγω πείσματος ακόμα και αν είχε άδικο, άμα τον άλλον δεν τον είχε σε εκτίμηση δεν θα τον αποδεχόταν. Αποκαλούσε τον εαυτό του σαρκαστικά, πολλές φορές, αυτιστικό, λόγω της απίστευτης μανίας που είχε σε ορισμένα θέματα. Τα ήθελε όλα σε τάξη. Και ναι, για αυτόν η ακαταστασία του μυαλού του ήταν μια τάξη. Μια τάξη με δικά του δεδομένα.
     Απ' ότι φαίνεται ωστόσο η τάξη αυτή σιγά-σιγά σβήνει. Έκανε λάθη στο παρελθόν και ντρέπεται έντονα γι αυτά. Λάθη σε φιλοσοφίες που ακολουθούσε, λάθη σε αποφάσεις που έπρεπε να κρίνει σωστά, λάθη με κοπελιές και όλα αυτά τον στοίχειωναν. Δεν το έδειχνε όμως. Στους έξω έδειχνε ο χαρούμενος τύπος που δεν έχει προβληματισμούς και ζει μόνο για τον εαυτό το. Ο τύπος που αν σβήσει το χαμόγελο από το πρόσωπο του είναι από το χασμουρητό που ρίχνει συχνά-πυκνά ως σημάδι του οργανισμού του ότι κάτι εκεί γύρω προκαλεί υπνηλία. 
      Κοιτάει το ρολόι, είχε περάσει ένα δίωρο αφότου έφυγε από το σπίτι. Σηκώθηκε και με το που σηκώθηκε άφησε τις σκέψεις πίσω του. Το έκανε συχνά, ώστε να μην τον βαραίνουν. Το σκυθρωπό βλέμμα που είχε σε όλη την διάρκεια του εσωτερικού του διαλόγου έφυγε και αντικαταστάθηκε από το συνηθισμένο χαρούμενο ύφος του. 
     .Ακολούθησε διαφορετική πορεία από αυτήν που πήρε για να έρθει ως το παρκάκι, πιο μεγάλη. Παρατήρησε τους ανθρώπους στην διαδρομή, πάντα τους μισούσε ως φάρα, αλλά τώρα μπόρεσε να τους δει από ένα άλλο πρίσμα, ίσως και αυτοί να σκέφτονται όπως αυτός. Έφτασε σπίτι. Στάθηκε στο πεζούλι, έβγαλε τα κλειδιά και μπήκε σπίτι του. Από το παράθυρο πρόσεξε ότι το λευκό λουλούδι πλέον ξεχώριζε...

Κάθισα και σκέφτηκα...

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Μαλάκα αυτός έγραψε άρθρο!

Ε, έτυχε.

Άκου πως έχει η φάση: Το μεσημέρι κάτι έκανα, δεν θυμάμαι τι...

Α, όχι, ναι, θυμήθηκα, το "Καφέ της Χαράς" έβλεπα.

Είναι σε μια φάση λοιπόν η Σταυρούλα, καθαρίζει το μαγαζί ενώ την βρίζει ο Φατσέας και την πιάνει η Χαρά και της λέει "Γιατί τον ανέχεσαι ακόμα;" οπότε και η Σταυρούλα γυρίζει και της κάνει "Μπορεί να με βρίζει, να με χτυπάει, να με ξεφτιλίζει, να με βάζει να του καθαρίσω την ούρδα με την γλώσσα, να μου βάζει αμόνια στον κώλο, αλλά μερικές φορές είναι πολύ γλυκός". Οπότε εκεί και γω, δεδομένου ότι έχω περάσει από το τριπάκι "δεν γαμιέται, θα το υπομείνω γιατί στο τέλος γίνεται αυτό" σκέφτηκα το εξής:

Έστω ότι έχεις έναν κουβά. Ας πούμε πλαστικό. Ο κουβάς αυτός έχει στον πάτο του μια παχιά στρώση από μια ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ σοκολάτα, σίγουρα δεν σε αφήνει ανικανοποίητο. Ωραία ως εδώ; Ωραία...έστω ότι ο ίδιος κουβάς λοιπόν, πάνω απ αυτή την στρώση, έχει γεμίσει μέχρι πάνω-πάνω με σκατά, ξεχειλίζει κ όλας λίγο. Εσύ έχεις δεμένα τα χέρια πίσω και γενικά μπορείς να αδειάσεις τον κουβά μόνο με το στόμα σου. Γενικότερα, ας πούμε ακλόνητο για να αποφύγουμε απαντήσεις σαν αυτή:

Αξίζει λοιπόν να φας όλα αυτά τα σκατά για τις λίγες στιγμές απόλαυσης στο τέλος;

Μπαίνουν πολλοί παράγοντες ενδιάμεσα. Όταν το συζήτησα με ένα παλικάρι που ίσως επιθυμεί να κρατήσει την ανωνυμία του μου είπε: "Κοίτα φίλε, άμα μιλάμε για την καλύτερη σοκολάτα που θα έχω φάει και θα φάω ποτέ στην ζωή μου, τότε ναι, χαλάλι η κοπροφαγία." Είναι μια σεβαστή άποψη, και γω την σκέφτηκα. Όμως, ΟΜΩΣ ΛΕΩ, τα σκατά που θα έχεις φάει στο ενδιάμεσο θα σου έχουν κόψει την όρεξη, θα σου χαλάσουν και την γεύση, όσο καλή και αν είναι η σοκολάτα. Οπότε, δεν ξέρω κατά πόσο αξίζει σ αυτή την περίπτωση.
Συν τοις άλλοις, εγκυμονεί ο κίνδυνος στην μέση να τα παρατήσεις γιατί δεν αντέχεις άλλο. Για φαντάσου πόσο σκατά θα νιώσεις, φαντάστηκες; Μπράβοοοο :)
Τέλος, η δύναμη που σε κράταγε να αντέξεις να φας όλα αυτά τα σκατά σου δημιουργούσε παράλληλα τεράστιες προσδοκίες για την ποιότητα της σοκολάτας. Τόσο τεράστιες μετά από ένα σημείο, όπου είναι σχεδόν σίγουρο ότι ακόμα κ έτσι θα απογοητευόσουν από το αποτέλεσμα. Άσε που, όσο καλή και αν είναι η σοκολάτα, στον πάτο είναι, έχει ποτίσει σκατίλα.

Οπότε λοιπόν, νομίζω σας έδωσα τροφή για σκέψη. Η δική μου άποψη είναι ότι άμα μιλάμε για Ελβετική σοκολάτα εξαιρετικής ποιότητας, ίσως μπω στον κόπο να φαω 3 μπουκιές ληγμένη κονσέρβα που θα μου εξασφαλίσει στενές επαφές με την χέστρα. Αλλά μέχρι εκεί, τα ζυγιάζω και η ζυγαριά από τα δεξιά κοντεύει να σπάσει.

Αυτά. Ελπίζω να χορτάσατε άρθρο απόψε. Καλά να περνάτε.


ΥΓ. Η ενδιαφέρουσα άποψη του Χρήστου που δεν είχα σκεφτεί και όμως έχει δίκιο:


και η ενδιαφέρουσα άποψη του Χρήστου που είχα σκεφτεί και είχε σκεφτεί και το παληκάρι πιο πάνω κ όμως  ξέχασα ν αναφέρω:

Music-Call απομίμηση

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

μερικές προτάσεις μου που είναι πολύ πρόχειρες για να τις χώσω στο Music-Call

ΒΠεις -Συνάντηση 14:15



Evidence - Cats & Dogs



Immortal Technique - The Martyr



Doppelgangaz - Lone Sharks



BSBD & Jean Grae - The Evil Jeanius


Αυτά τα λίγα είναι ότι έλιωνα τελευταίο δίμηνο. Συν κάτι άλλα για τα οποία είτε ντρέπομαι είτε τα έχω αναφέρει ήδη.

Covers #τρία

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

Έχε χάρη που βαριέμαι


Muse - Feeling Good



Nina Simone - Wild is the wind




Αφοί Κατσιμίχα - Don't Worry Be Happy



Black Diamond Heavies- Sinnerman




Stoned Age - Zombie


Milczenie Owiec - Frozen


Pendulum - Master Of Puppets




Covers #2

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2011

Έλα ένα γρήγορο επειδή βιάζομαι:


Sepultura - Firestarter




Paradise Lost - Small Town Boy




Megadeth - Anarchy in the U.K




Phil Flowers & the Flower Shop - Like A Rolling Stone




Nostalgia 77 - Seven Nation Army 




Αυτά. Καληνύχτα <3

Και κάτι τελευταίο...

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2011

Ε, πιθανόν να μην ξαναγράψω τίποτα μέσα στο '11. Ίσως και να γράψω όμως. Όλα είναι θέμα timing, κάτι που εμπέδωσα πολύ καλά μέσα στο καλοκαίρι.

Το πιθανότερο είναι τα συγκεκριμένα άρθρα- ή πιο σωστά ας τα λέμε αναρτήσεις- να τα διαβάζουν μια μερίδα 10; 20; άντε 25 ατόμων ανά φορά. Όχι ότι με νοιάζει, αν γούσταρα θα είχα γαμηθεί να προωθώ το blog μου, πρώτη φορά το χω κάνει; Άλλωστε είναι γνωστό ότι αυτό-προωθούμαι συνέχεια. Κάτι που δεν το κάνει κανένας άλλος...
Αλλά δεν πάτησα Comodo>Blogger>Πίνακας Ελέγχου>Σοβαροφάνειας>Νέα Ανάρτηση μόνο γι αυτό. Απλά είπα να γράψω καμιά μπούρδα από αυτές που μου περνάν ανά καιρούς στο μυαλό και δεν έχω που να τις γράψω. Θα μου πεις υπάρχει και το ΚΚΡ που έχει πιάσει σκόνη. Θα σου πω ότι έχω ιδέες αλλά που πάλι αναλώνονται στα ίδια. Ήδη έχω αρχίσει να γίνομαι γραφικός, δεν λέει να γίνω κ άλλο.

Το πρόβλημα μου είναι ότι έχω πολλά προβλήματα. Και θα γυρίσεις πολύ σοφά και θα μου πεις "Δεν έχεις καν δικό σου σπίτι, δική σου οικογένεια, δική σου δουλειά, για ποια προβλήματα μιλάς;" θα σου πω ότι έχεις δίκιο φυσικά και θα κάτσω με την μούρη μου να γλύφει το πάτωμα από ντροπή.
Όλοι μας έχουμε προβλήματα. Απλά ξέρεις, μέχρι να εμφανιστεί ένα μεγαλύτερο πρόβλημα, το μέχρι τότε μεγάλο σου πρόβλημα μοιάζει τεράστιο. Και εξηγώ:

Είσαι ένας 14-18χρονος στην Αθήνα. Σε normal οικογένεια, έχεις και αδερφάκια να παίζεις, έχεις και τους φίλους σου, τον γκόμενο-γκόμενα σου όλα κομπλέ ως εδώ. Σε ταλανίζει όμως ένα σπουδαίο πρόβλημα. Σου λείπουν τα 200€ για να συμπληρώσεις τα λεφτά για τις διακοπές το καλοκαίρι κ αυτό σε σκοτώνει. Ναι, μάλιστα.
Είσαι ένας 14-18χρονος στην Αθήνα πάλι για να μην μπερδέψουμε τους παράγοντες. Οι γονείς σου χώρισαν φέτος, είσαι μοναχοπαίδι που ο καλύτερος του φίλος απλά δεν τον βαράει και το πιο προχωρημένο πράμα που έκανες με γυναίκα είναι το πρωινό φιλί από την μητέρα σου. Αυτή όμως είναι η πραγματικότητα σου, α και σου λείπουν και 300€ για τα φροντιστήρια του μήνα. Επίσης, η μάνα σου έχει αρχίσει να εμφανίζει σχιζοφρενικές τάσεις και πρέπει να το κοιτάξεις. Α, και σε κυνηγάν κάτι παρέες να σε σαπίσουν στο ξύλο. Είδες και στο σημερινό σου όνειρο ότι πήγες διακοπές το καλοκαίρι με τους φίλους που δεν έχεις.

Κατάλαβες τι πράμα εννοώ; Ότι αυτό που εσύ θεωρείς πρόβλημα για τον άλλον δεν είναι καν καθημερινότητα. Και μην πεις είναι υποκειμενικό. Είναι απλά μέχρι να σου παρουσιαστεί ένα μεγαλύτερο πρόβλημα και να καταλάβεις πόσο ασήμαντα πράματα σε προβλημάτιζαν ή μέχρι να το συνειδητοποιήσεις από μόνος σου.

Και αυτό ισχύει παντού, όχι μόνο σ αυτό το θέμα. 
Έρωτας. Οι μισοί εδώ θυμούνται ότι ερωτεύτηκαν με το που κάποιος απλά τηρεί κάποια στάνταρ τους. Παίζει να μην άκουσαν ποτέ την λέξη ενθουσιασμός. Δεν λέω ότι δεν υπάρχει έρωτας, ότι δεν γίνεται να ερωτευτείς κάποιον. Απλά έχω βαρεθεί να βλέπω τύπους/ισσες να χωρίζουν αυτόν που "ερωτεύτηκαν" ένα μήνα μετά ή να τον έχουν στολίσει με κάθε λογής κέρατο για ποικιλία. Τραγίσιο, βοϊδίσιο, κατσικίσιο απ όλα. 
Για μένα η φάση πάει: Βλέπεις τον άλλον, γνωρίζεστε, γουστάρεις, μπαίνεις στην φάση του ενθουσιασμού που κρατάει max έναν μήνα και μετά δύο τα τεινά: Ή βαριέσαι και φεύγεις, ή βλέπεις πως όντως, περνάς γαμάτα εδώ πέρα, οπότε κάθεσαι και το χαίρεσαι. Τότε έλα και πες μου ότι ερωτεύτηκες. Γιατί και γω έτσι έχω ερωτευτεί όλη την πλάση και με έχει ερωτευτεί ότι κινείται.

Επίσης, ο έρωτας είναι κάτι ακαθόριστο. Για τον 14χρονο έρωτας μπορεί απλά να σημαίνει χοροπηδάει η καρδούλα μου όποτε βλέπω το συγκεκριμένο άτομο. Και αυτό όμορφο είναι. Απλά ο αντίστοιχος 18χρονος-20χρονος αυτό θα το θεωρήσει απλά τσίμπημα. 
Για τον αντίστοιχο 18χρονο-20χρονο έρωτας μπορεί να συνεπάγεται ότι η ζωή του δεν έχει ίδιο χρώμα χωρίς το συγκεκριμένο άτομο, να μην μπορεί να φάει,  ότι η χαρά του είναι να ναι χαρούμενο εκείνο το άτομο. Ναι, εν ολίγοις, σ αυτή την περίπτωση, έρωτας είναι με το συγκεκριμένο άτομο να είσαι "θύμα" και να τον βάζεις πάνω από σενα. 
Εντάξει, έβαλα τα 2 άκρα. Οι περισσότεροι δεν είναι ούτε στην πρώτη περίπτωση, ούτε και στην δεύτερη, απλά είναι και λίγο κάπως να βρίσκονται μια 15άρα και μια 25άρα στον δρόμο, ξαδέρφες, και όπως πιάνουν την κουβέντα να ακούς:

15:Είμαι ερωτευμένη!
25:Αχ κ εγώ! Με ποιον;
15:Με τον χ
25: Έλα ρε! Πόσο καιρό;
15:Ε, είναι 5 μέρες που τον ξέρω.Εσύ;
25:Ε, με τον ψ...
15:Α, ακόμα με τον ψ είσαι; Δεν βαρέθηκες;

Οπότε είναι και θέμα αντίληψης.

Ε, απ' ότι βλέπω πολύ ασχολήθηκα με αυτό το θέμα. Έχω χαλάσει ήδη κοντά 40 λεπτά από την ζωή μου ως τώρα γράφοντας απλά για να γράψω. Μιας και δεν έχω κάτι άλλο να πω απλά θα κλείσω με κάτι που δεν θυμάμαι από που το έκλεψα.

Ή μάλλον γάμα το, δεν κολλάει, άλλη φορά. Καλά κουράγια.

Covers

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2011

πολλά τα covers κομματιών που μου αρέσουν. Δίχως πολύ μπλα-μπλα αρχίζω να βάζω. Τα πρωτότυπα δεν τα βάζω, βαριέμαι.

Korea - Street Spirit


Three Days Grace - Wicked Game

Marilyn Manson - Tainted Love

Johny Cash - Hurt

Hammerfall - My Sharona

Def Squad - Rapper's Delight

Johny Cash - Personal Jesus

Korn - Word up

Alien Ant Farm - Smooth Criminal 

The Supervillains- Careless Whisper

Marilyn Manson - Sweet Dreams

GOB - Paint It Black

U2/Green Day- The Saints Are Coming

θα έρθει και δεύτερο μέρος κάποια στιγμή

By Myself AMV

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2011


του αδερφού μου. Κατά γενική ομολογία πλέον με πατάει κάτω σ αυτόν τον τομέα. Και το άρχισε πριν κανένα 6μηνο. Check check



ΥΓ. Ναι, εδώ οφείλεται το κόλλημα μου των τελευταίων ημερών με το κομμάτι

Διάφορα κολλήματα

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2011

Μιας και έχω διάφορα κολλήματα ανά καιρούς, που είναι απλά κομμάτι και δεν μπορώ να τα χώσω κάπου αλλού, ας τα βάλω εδώ και χέστηκα. Κομμάτια από διάφορα είδη, μερικά αρκετά ξέμπαρκα μεταξύ τους, αλλά που με πορώνουν ασύστολα.

Skrillex feat. Foreign Beggars and Bare Noize - Scatta (Dubstep / Hip Hop)
Αγαπημένος dubstep artist με αγαπημένο Βρετανικό hip-hop συγκρότημα=εκσπερμάτιση στην δεξιά μου τσέπη γιατί στην αριστερή έχω το κινητό.


Dilated Peoples - Proper Propaganda (Hip Hop)


Απ έναν από τους αγαπημένους μου hip hop δίσκους ενός από τα αγαπημένα μου hip hop συγκροτήματα. Εδώ άλλαξα παντελόνι γιατί γέμισε η τσέπη


The Anomalies - 1830 (Alternative Rock)


Αλτερνατιβ ροκάδες εκ της Γηραιάς Αλβιώνας με hip hop στοιχεία όπου γουστάρουν και γενικά κάνουν ότι γουστάρουν βγάζοντας ότι γουστάρουν για να γουστάρουμε. Το συγκεκριμένο μάλλον το έχω και ήχο κλήσης.

B-Real, Coolio, Method Man, LL Cool J And Busta Rhymes - Hit Em High (Hip Hop)

Οδύνη

Κυριακή, 10 Ιουλίου 2011

Μια χαρά είμαι, δεν έπαθα κάτι, απλά σήμερα είχα μια διάθεση να γράψω κάνα στίχο, όπερ και εγένετο.
Δεν θα έλεγα ότι είναι και ότι πιο ευχάριστο, οπότε άμα πιστεύετε ότι θα σας χαλάσει η διάθεση αποφύγετε το.

σκοτάδι στις ψυχές
γίνεται χρήση αλόγιστα από ουσίες
που ναι απαγορευμένες λες
και έχεις πει ότι πρέπει να σκοτωθείς
από παιδί γιατί σου έχει φταίξει η ζωή

παιδιά από το γυμνάσιο βουτηγμένα στα σκατά
κ αυτό γιατί κανείς δεν ενδιαφέρθηκε ή πιο σωστά
κανείς δεν φέρθηκε σωστά σε παίδια που αντιμετώπισανε πρόβλημα
και σόρυ μα έχω κόλλημα μ αυτά

ψυχολόγικα προβλήματα έχουν αποδέκτες θύματα
παιδιά που χαν γονείς ή συγγενείς με χρήματα
κ όμως δεν περνάγαν τα σωστά μηνύματα
και καταστρέψαν ότι αγαπούσαν πιο πολύ

το κάθε παίδι σήμερα είναιμπροστά από ένα πισί
και πιο μικρό στην τηλεόραση έχει χαθεί η ενόραση
μικραίνει πλέον η όραση επέρχεται η επώαση
του σκότους στο μυαλό

πραγματικό κακό προέρχετε από ότι έχεις για καλό
κ αυτό δεν είναι καλό πίστεψε με bro
θα πονέσω πιο πολύ άμα σε δω να μου πληγώνεις τον σκοπό
παρά με ένα κινητό των 810 ευρώ

μην τρως αβέρτα ότι σκατό σου δίνουν
φτύνουν από πάνω σου και συ κρατάς ομπρέλα μα δεν φτάνει
το δρεπάνι έχει αράξει στο κεφάλι σου από πάνω
και περιμένει μια απότομη σου κίνηση

κ είναι η τρελά κ η ανωμαλία
που οδηγεί πολλές φορές στην βία
και μετά πάλι τα ίδια.

φαυλεπίφαυλος κύκλος
κ ο κύκνος μετατρέπετε ευθύς σε πύκνος θάμνος
γεμισμένος με το άσμα που δεν έβγαλε ποτέ
και τε-
λιώσαν ευθύς οι ευκαιρίες που χε να ξεπέ-
σει από τν Εδέμ

και κλαίνε οι αγγέλοι κ αυτό θέλω να το πιστέψεις
έχω σκέψεις βουτηγμένες μες στην πίσσα
τους δαιμόνες μου αντιμετώπισα στα ίσα-πίστεψε το
έχω πονέσει για να φύγει ο πόνος μου καταλάβε το

σε χαλεπούς καιρούς αλαφιασμένες οι ανάσες
κάνω πάσες τα όνειρα μου
σ άδειες κάσες στα νεκρά μου
σχέδια και οράματα που κάηκαν μιας μέρας τα χαράματα

είναι τα δράματα που πέρασα και πέρασες
το ξέρω δεν το ξέχασες
μα έφτασες στα όρια σου πόνεσες και έκλαψες
σηκώθηκες και έφυγες
πριν σε κατάλαβει κανείς
μα ο πόνος της ντροπής
είναι εκεί που θα τον δεις
να εμφανίζεται μπροστά σου, με σάρκα και οστά,
τα ποσοστά των χτυπημένων αυξάνονται δραματικά.

βλέπεις να καταφεύγουνε σε λύσεις λανθασμένες
που το μόνο που έχουν να προσφέρουν είναι χρύσες πένες
σε λίγους που πλουτίζουν/όσο αυτοί φαληρίζουν-είναι πίκρα
σαν φαρμάκι από φίδι μες στην νύχτα

πόνος ειν η λέξη που εκφράζει την ψυχή μου
όταν βλέπω γύρω να εξασθενεί η όραση μου
χώρις να εθελοτυφλώ και ας με κάνουν να το πιστεύω
δεν χορεύω στους χορούς τους που επιβάλουν να χορεύω

δεν δεσμεύω το μυαλό μου στα όρια που μου χουν βάλει
κ αυτό γιατί θα είχα βαλθεί να γίνω μαύρο χάλι
βλέπω πάλι σκοτεινές σκιές σε τοίχους ξεχασμένους
να μην πονάς ποτέ φίλε τους ήδη πονεμένους

Οδυηρά τα όνειρα που είχαν κάποιοι από παλιά
και αποδείχτηκαν σοφά μα κατ απόλυτη τιμή
γιατί κάθε στιγμή σε περιμένει στην γωνία
αυτή η παλιά γνωστή που σε έπνιγε στο όνειρο σου

πόσους πόνους βίωσες και νόμιζες πως απεβίωσες μα εσύ ορθώθηκες ψηλά;
τελικά ήτανε ψευδαίσθηση και έμεινες στα ίδια επίπεδα
τα σχέδια σου όλα αποδείχτηκανε επίπονα
και μήπως να σε άφηνα να κάτσεις να σκεφτείς;
είναι δύσκολο να βρεις τους κρύφους δρόμους της ζωής...




Όταν κάνεις σχέδια ο Θεός γελάει...

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

Δεν ήμουν ποτέ άθεος. Ίσως λίγο άθρησκος. Βασικά χρόνια τώρα είχα και έχω την πεποίθηση ότι μπορείς να θεωρηθείς οπαδός μιας ιδεολογίας όταν την ασπάζεσαι όπως πρέπει. Και επειδή ο Χριστιανισμός είναι ιδεολογία και εγώ δεν κάνω αυτά ακριβώς που ζητάει και ούτε και ασπάζομαι όσα λέει, δεν μπορώ να με θεωρήσω Χριστιανό.
Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου. Η φράση που έβαλα στον τίτλο είναι σε όλους μας λίγο πολύ γνωστή. Και σοβαρά, δεν πιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος που έκανε σχέδια και του βγήκαν ακριβώς όπως τα σχεδίασε. Ίσως σ αυτό να φταίνε οι λεπτομέρειες που συχνά έχουν τα σχέδια μας ή ίσως να φταίει το ουτοπικό της υπόθεσης που καταλήγει να μετατρέπει τα σχέδια μας σε όνειρα και δη άπιαστα.
Το χα παρατηρήσει από μικρό παιδί να μου συμβαίνει. Τότε, το μυστικό κόλπο που είχα μέσα στο μυαλό μου, ήταν να σκέφτομαι απαισιόδοξα για οτιδήποτε. Έτσι, σίγουρα το αποτέλεσμα ήταν καλύτερο απ τς προβλέψεις μου. Πάντα όμως, στο πίσω μέρος του μυαλού μου ξεπρόβαλε και η άλλη περίπτωση, η πιο ιδεατή.
Σταμάτησα να το κάνω αυτό στα 16. Θεώρησα πλέον πως είμαι σε θέση να "μανιπιουλάρω" τον εαυτό μου και τις σκέψεις μου, οπότε απλά όποτε μου εμφανίζεται μια περίπτωση, εγώ την αντιμετώπιζα σαν να μην υπάρχει. Κοίταγα το τώρα εν ολίγοις και όχι το μετά.
Αλλά τι κέρδος είχα απ αυτό; Έγινα ανέκφραστος, έπαψα να έχω όνειρα και παρ όλο που πίστευα ότι τα όνειρα είναι για τους αδύναμους βάλθηκα να τα αναζητώ γιατί τα χρειαζόμουν. Ίσως ήμουν τελικά πιο αδύναμος απ ότι νόμιζα. Ονειροπόλος ωστόσο δεν υπήρξα. Απλά για οτιδήποτε μου παρουσιάζονταν πλέον, έφτιαχνα πολλά σενάρια. Άλλα δυσοίωνα, άλλα ευχάριστα, άλλα ιδανικά, άλλα συνηθισμένα...
Έτσι είμαι και τώρα. Αλλά κακά τα ψέμματα, ο άνθρωπος είναι ον αισιόδοξο. Όσο μεμψίμοιροι και αν είμαστε, όσο κ αν κλαίμε, στεναχωριόμαστε τα βλέπουμε όλα μαύρα, πάντα υπάρχει μέσα μας μια ελπίδα. Και είναι το φως που σε κρατάει στην λογική. Όταν σβήσει πια αυτό το φως, παύει να υπάρχει η λογική και επέρχεται το σκοτάδι και μαζί μ αυτό το παράλογο...

Νομίζω πως πολλά είπα, αλλού ήθελα να καταλήξω, αλλού κατέληξα, καλό καλοκαίρι και τέτοια

Αγανακτισμένοι my ass

Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

well, υποτίθεται εδώ θα γραφα σοβαρά. Πούτσες μπλε. Ήθελα να το βάλω ΚΚΡ αλλά δεν μου κάθεται καλά στο μάτι.

Παντού εδώ και μια βδομάδα βλέπω διάφορα παιδάκια, νεανίες, νέους και κάθε καρυδιάς καρύδι να μιλάει για τους "Αγανακτισμένους". Το τι είναι οι αγανακτισμένοι δεν χρειάζεται να το αναλύσω i think.
Παντού όλοι λουλουδάκια και χαρούλες ας κατέβουμε να διαδηλώσουμε ειρηνικά και αρχίδια μύδια για έναν λόγο που ανάθεμα και αν ξέρετε ρε πουθενάδες.
Και άντε, δίνω ένα δίκιο σε ένα 5-7% που ξέρει για ποιόν γαμημένο λόγο πάει να διαδηλώσει. Το υπόλοιπο 93% θα βρεθεί να διαδηλώνει υπέρ του λαθρομετανάστη, κατά αυτού, για τους μπάτσους υπέρ και κατά, για τα παιδιά στην Αφρική και για τον πούστη τον Ζούκερμπερκ που θα κάνει επί πληρωμής το facebook.
Ποιοι φταίνε γι αυτό το ρεζίλι; Όπως το κόβω οι μαλάκες οι Ισπανοί με το σύνθημα τους "Πιο σιγά γιατί κοιμάται η Ελλάδα".
ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΞΥΠΝΗΣΑΤΕ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ;

Πάρτε το χαμπάρι ρε μαλάκες, η Ελλάδα δεν ξυπνάει, πλευρό αλλάζει.
Μόνο και μόνο από το γεγονός ότι αυτή η κίνηση έγινε από κάποιους οι οποίοι απλά τσιγκλήστηκαν από αυτό το σύνθημα καταλαβαίνουμε το γελοίο της όλης υπόθεσης.
Σαν τα παιδάκια στο δημοτικό:
"Σκαρφάλωσε στο δέντρο ρε"
"Άσε με ρε"
"Χαχαχα ο Γιαννάκης είναι πουστάρα και δεν ανεβαίνει στο δέντρο"
"Εγώ πουστάρα ρε; Τώρα θα δεις! Αχχργκ να ένα κλαδί, αααχχχχχερκ ανέβηκα και στο δεύτερο αααααχργκ ανέβηκα ΜΑΛΑΚΑ ΠΩΣ ΚΑΤΕΒΑΙΝΩ;;;;;"

Επαναπαύεστε με αυτή τη παπάρα νομίζοντας ότι διαδηλώνετε. Με μια γαμημένη διαδήλωση που , ελπίζω να μαι λάθος, έχει αρχή και τέλος. Και φυσικά μαζεύοντας αρκετό κόσμο μόνο στις μεγαλουπόλεις. 70 χιλιάρικα Αθήνα και άλλα τόσα στην υπόλοιπη Ελλάδα. Θα μου πεις αναλογικά με τους πληθυσμούς πάνω κάτω έτσι θα πρεπε να ναι. Όχι, γιατί κ αυτοί που κατεβαίνουν, αντί να χαν τουλάχιστον την αξιοπρέπεια να μην κατέβουν όσο φραπεδόμαγκες τους γέννησε η μάνα τους κατεβαίνουν με ένα ύφος "ουφ, βρήκα πως θα σκοτώσω την Παρασκευή μου".
Στην Ισπανία, που αδίκως δεν συνεχίζουν το σύνθημα τους ξημεροβραδιάζονται στα σημεία που διαδηλώνουν. Νιώθετε;

Αλλά τι τα λέω; Να τα διαβάσει ο μαλάκας Έλληνας που η πρώτη του αντίδραση θα ναι να με πει κομμουνιστή φασίστα μάγκα του pc? Μπορεί και να μαι. Αλλά τουλάχιστον αυτό που είμαι μπορώ να το στηρίξω.


Κάτι τελευταίο. Σας βάζω στην θέση των αρμόδιων. Ελάτε, γίνετε αρμόδιοι. Έχετε από κάτω τον όχλο που κάνατε εσείς.
Seriously, πόσες είναι οι πιθανότητες να σας συγκινήσει ένας ήρεμος όχλος που βρίσκεται από κάτω σας;

Να το θέσω αλλιώς: Σήμερα δεν έκανες στα παιδιά σου μακαρόνια όπως τους είπες αλλά μπρόκολο. Τα πήραν τα παιδιά σου και καθήσαν έξω από την κουζίνα κοιτώντας σε και φωνάζοντας ενίοτε "Μαμά κακιά φάε εσύ τα μπρόκολα" αλλά με όριο ώστε να μην σας πειράξουν και τα νεύρα. Θα τους κάνετε μακαρόνια;


Αυτά που λέω είναι λίγο ασυνάρτητα και χωρίς ειρμό αλλά σιγά μην ασχοληθώ με κάτι που μόνο 8-10 άτομα θα απασχολήσει σοβαρά.


Ο "αγώνας" για τον οποίον έχετε θυσιάσει το απογευματιάτικο e-flirt σας εδώ και μια βδομάδα δεν θα κριθεί από πορείες με ημερομηνίες λήξης.


Τα φιλιά μου.

Επιστρέφω σε λίγο

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011

αφού οι άλλοι δεν μ αφήνουν να ανεβάσω στο ΚΚΡ φωτογραφίες με το πουλί μου θα το κάνω εδώ.


Αλλά σε λίγο, μισό, πάω τουαλέτα.



Λες ν αλλάξω τίτλο στο blog?

Χωρίς τίτλο

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

Είχα να το ανανεώσω πολύ καιρό αυτό το blog και είπα να γράψω κάτι, απλά και μόνο για να μην σκονίζεται στον πανόπτη του blogger μου.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχω τι να πω. Και το μεγαλύτερο μου πρόβλημα είναι ότι αν κάτι μισώ, αυτό είναι να μιλάς απλά και μόνο για να χεις κάτι να λες. Αλλά εντάξει, στην τελική δεν είναι το πρώτο πράμα που κάνω ενώ το μισώ. Και επιπλέον δεν είμαι ο μόνος που το κάνω και συ κάνεις κάτι ενώ το σιχαίνεσαι, αλλά πρέπει να το κάνεις ή απλά μια μυστήρια δύναμη που λέγεται μαλακία στον εγκέφαλο σε υποκινεί να το κάνεις.

Αμφιταλαντεύομαι συνέχεια μεταξύ σοβαρού και αστείου. Δεν ξέρω αν το κάνουν πολλοί, αν το κάνουν λίγοι, αν είμαι μόνος. Δεν ξέρω αν θεωρείται ψυχική διαταραχή, αν το κάνω για να μπερδέψω τους γύρω μου ότι δεν είμαι μπερδεμένος. Γιατί όλοι για μια αξιοπρέπεια ζούμε. Και όποιος πει ότι την χέζει την αξιοπρέπεια του, τότε απλά δεν ζει. Γενικά από μικρός είχα την υποψία ότι κουβαλάω περίεργα μυαλά. Πολλές αμφιθυμίες και άλλες ιδιαιτερότητες που θα μπορούσαν κάλλιστα να κοσμούν τον φάκελο με τις πληροφορίες για τον ιντερνετικό Ανδρέα.
Δεν ξέρω, μπορεί και να κάνω humour από άμυνα, μπορεί να είναι η μόνη μου δύναμη, ή τουλάχιστον η πιο ισχυρή. Το σοβαρό δεν μου βγαίνει εύκολα μπροστά σε κόσμο. Κι αυτό γιατί νιώθω ευάλωτος. Όπως επίσης και τους περισσότερους που βλέπω σε σοβαρό mood τους νιώθω ευάλωτους. Ειδικά αυτούς με την κουστουμιά του σοβαρού, που στο βάθος είναι πιο γελοίοι και από εμένα όταν αποπειρώμαι να χορέψω.
Παρ όλα αυτά, προσπαθώ να κρατάω έναν σοβαρό χαρακτήρα εκεί που πρέπει. Σοβαρός φαίνομαι μόνο σ αυτόν που σηκώνει την σοβαρότητα. Όπως και με τον σεβασμό μου. Θα δείξω το σοβαρό μου πρόσωπο και τον αληθινό μου εαυτό, σ αυτόν που θα μου αποδείξει ότι αξίζει να με δει όπως είμαι πραγματικά.
Όλα αυτά, όση ώρα τα γράφω απορώ αν πρέπει να τα δημοσιεύσω ή όχι. Αλλά στην τελική δεν είπα και κάτι περίεργο ή άσχημο για εμένα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μου αρέσουν αυτές οι κουβέντες. Νιώθω ότι είμαι ο απειροστός που τα χει σκεφτεί και ότι καταντάω γραφικός. Και είχα πάντα αυτό το κόλλημα, του να μην κάνω κάτι που έχει γίνει ήδη. Ντρέπομαι πολύ να μου δείχνουν μια πράξη μου λέγοντας ότι ήδη την έχει κάνει ο τάδε και δη με παρόμοιο τρόπο.
Κάπου εδώ θέλω να το τελειώσω το κείμενο. Μου έφυγε κ η όρεξη για γράψιμο, δεν λέω και τίποτα ουσιώδες, αρλούμπες που μου κατεβαίνουν στο κεφάλι με λίγες σάλτσες για να φανώ ευαίσθητη ψυχούλα και να με διαβάζεις καθώς θα ακούς την συλλογή σου από Radiohead με μια κούπα ζεστό καφέ για συντροφιά.



Βασικά ένα ποτήρι νερό γιατί έπιασαν κ οι ζέστες και δεν παίζουν και λεφτά για Ice Tea.

Βολευτείτε με του Lidl. Πίνετε κ αυτό κ είναι και πολύ φθηνότερο.